7/12/2009 - BENİ İNTİHAR ET

Karanlığın öldüğü yerde beni bekle
Bir müebbetin firarıyım
Korku cinayetleri işledim
Al bu şiiri ayrılığımıza ekle

İçimdeki savaşların yorgunuyum
Kaşlarıma karanlık çoktan çöktü
Umutsuzluk sürgülerini yüreğine çek
Yükle sevda katarlarını
Son/bahara doğru devam et

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak
yüreğinde bırakma
beni intihar et

Kahraman TAZEOĞLU

4/12/2009 - YALNIZLIK CİNAYETTİR

kendime kuytu bir ölüm arıyorum yalnızca kendime
düşlerime sokak kedilerinin gözleri giriyor, korkuyorum
boynunu kendi bileğine dolayıp asılan bir adam
kanını sulandırılmamış alkole banan
sokak satıcıları epey bilir bunu yalnızlık cinayettir

yalnızlık cinayettir bütün notalarda, bütün dillerde
bütün hecelerde, "a" sesinde, re minörde, mors alfabesinde
yalnızlık cinayettir kendi tükürüğüyle
ıslanan bedenlerde eski bir kokudur, yalnızca budur

ıslak paspas kokusudur, gece morudur
bileği tahriş olmuş bir kadının dinmeyen korkusudur
ansızın yakalanmasıdır bir kuşun kapana
trenin gecikmesidir istasyona yalnızlık cinayettir

sevişirken kramp girmesidir, ölürken birdenbire
sıçramaktır başka bir zamana, kadeh tutarken
elinin titremesidir, sesinin duyulmasıdır susarken
karnına saplanan bıçağı sevmektir yalnızlık cinayettir

cinnettir

kendime kuytu bir ölüm arıyorum çok iyi biliyorsun bunu
düşlerime kalabalık bir cadde giriyor. korkuyorum
saçlarını sırtından sallandıran kadınlar kadar
uzayıp gitmesi kadar bir aşkın telaşla
yanlışlıkla, su katılmamış bir sevişmenin ardından
ters yakılması kadar sigaranın, benim kadar
yani ellerim kadar, bedenim kadar, düşüncelerim
sırlarım, kaçışlarım kadar saçmadır yalnızlık cinayettir

cennettir

kendime kuytu bir ölüm arıyorum çok görüyorsun bunu
bütün delillerimi yaktım, beni ötelere götürecek
yollardan zaten uzaktım
her kadına yeni, bir zevk, her kadına
yeni kurulmuş tuzaktım bütün delillerimi yaktım
sonrası yok. sonrası çok gizli bir fotoğrafın arabı
yüzümüz siyah ve anlamsız, dışımız beyaz ve derin
sanki bir diktatör anıtı, kan akıtan bir nehir
işlenmemiş suçlarımız sanki yalnızlık cinayettir

cennettir
cinnettir
cinayettir.

zaman doldu
artık gidiyorum arkama bile bakmadan
arkaya bakmak çok eski huyudur
bazı çirkin adamların
zaman doldu
artık gizlemiyorum kendimi çok kadınla seviştim çoğu buluttu
basbayağı buluttu bildiğimiz buluttu dağılıp gidiyordu ben ço-
ğalttıkça
bir akşam usulca girdim kanıma
kendim karar verdim hep kendim karar verdim
yanlış da olsa sevdim pişman değilim, neden olayım?
bir akşam; üç gün üç gece poker oynamıştım
ne güzel. üç gün üç gece yeterince
içmiştik demek ki onar şişe, belki on beş
yirmi belki de.
abdullah, ah dostum, sevdiğim, çalı yüzlüm abdullah
kaç kurşun sıktı üstüme
yeterince içmiştik. vuramadı
vurdu, ben anlamadım belki de
belki de yavaş yavaş devam ediyorum ölmeye.

Altay ÖKTEM

15/11/2009 - Cân' ımı YAKTI MASALLAR

Durup dinlediğim sessizliğindi önce...
İncinmiş yanlarından tanımıştım seni.
İç’im yanmıştı kapının arkasına çömelip ellerini başının arasına aldığında

Sözcüklerine bağladım tebessümü Yâr...
Yürünesi yollar kapanası olduğunda kanadı yitik turnalar gördüm rüyamda...

Sustu(n).... zayii oldum...

Ellerimi cebime koydum, hüzün bulaştı parmaklarıma...
Poyrazın zulmune takıldı uçurtmalarım...
Yüreğime takıldı ayaklarım. Düş’tüm; dizleri kanadı kısa pantolonlu çocukluğumun...

Cân’ ımı yaktı masallar...

İltica ettiği ülkeden sınırdışı edilmiş olmanın hüznü ile açtım ellerimi Yıldızların Sahibine...
Bir yaş düştü iç’ime...
Ardından bir kelam dilime....

La Tâknatu ... La Tâknatu minAllah...

Düş’tüm kuyuların dibine... ama hiç düşmedim zifiri karanlık ümitsizliğe Yâr ...
Haydarpaşa bile grilere büründü... ben düşmedim ümitsizliğe...
Mavinin yankısı vardı yüreğimde...

Malumun olsun Yâr... bir düş değdi çocuk yüreğime...
Âşkı sobeliyorum iç’imde...
Kafesini açtım bunca zaman korumaya çalıştığımın...
"Git gayri... Ben senden geçtim" dedim.. "Git o Yârin ellerine..."
Titredi küçük kuş...
Çırpındı ... uçtu...

Hicreti ellerine...
Aç pencereni... Sokaklar ayaz...
Güneş ısıtmaz avuçların kadar...
Mülteciyim...

Aç ellerini Yâr...
Aç ellerini...

alıntıdır

30/10/2009 - GİTMEYİ BİLMİYORSAN,DENEME YAR!

Bir gün gidersen, kapat ardında bıraktığın bütün kapıları.
Kalmasın dönüsüne dair tek bir umut.


Terk edişlerin bir firari anımsatıyor.
Kaçarken neleri düşürdüğünün önemi yoktur senin için.
Aceleden olsa gerek, seni sen kılan bütün özelliklerini bırakıyorsun beni terk ettiğinde bomboş kalan o eve.
Bu yüzdendir ki, her gidisinde biraz daha eksiliyorsun.

Çıkısında kapatmıyorsun kapıları, pencereler sonuna kadar açık kalıyor.
Elim varmıyor, senin giderken kapatmadığın, gelmelerine umut bıraktığın kapıları kapatmaya.
Sığınıyorum yine bekleyişlerimin ardına, gelmemeni umut ederek.

Gitmeyi bilmiyorsan, deneme yar…

Bilmez misin her gidisinin ardından dönüsünün daha da anlamsızlaştığını?
Önemi yok artik ne gelişinin, ne de gidisin.
Anlamıyor musun?
Çıkmıyor ağzımdan o üç harfli kelime.
Gelişini reddedemiyorum.
Kovamıyorum seni dayandığın kapımdan.
En zayıf halimde yakalıyorsun beni, en çaresiz anımdan yararlanıyorsun her seferinde.
Kalmanı istediğimden değil seni kabullenişim, "git" diyemediğimden.
Varmıyor dilim seni kovmaya…

Artık bırak beni yar!

Alışırım er ya da geç yokluğuna.
Kur, kuramadığın cümleleri.
Yak, yakamadigin resimleri.
Bitir, bitiremediğin her şeyi.
Ama bırak artik beni.
Dönüsün olmasın bir daha,
gittiğin yolların bana işaret eden levhalarını kır at hayatından.


Bensiz devam et, gel-gitler yüzünden ilerleyemediğin yoluna.
Ben kalırım burada, sen devam et…


alıntı

11/10/2009 - BUNLAR YALAN,BUNLAR KANDIRMACA,BUNLAR UYDURMACA

Rüzgar eken fırtına biçmiyor bu bağda.
Bunlar yalan...
Bunlar kandırmaca...
Bunlar uydurmaca...

Sevgi ektim, nefret tohumları topladım diyenlere inanma!
Ruhunu lanetlenmiş topraklara emanet eden, düşüncelerini şeytana satan adamdan kendine ne hayır gelir ki sana hayır gelsin?
Kendine ne kadar dürüst ki, sana dürüst olsun?
Ve yüreği sevgiyi ne kadar barındırıyor ki nefretin varlığını yadırgasın?
Sevgisizlik, tüm damarlarına şırıngayla işlenmiş bir adamı ne kadar anlayabilir ki sevgi dolu bir yürek?
Dudaklarından düşen sözcüklere ne kadar inanabilir ki?
Yağmurun yağdığından, güneşin doğduğundan bile şüphe edersin ama yüreğinin her karışına nefret tohumları eken bir adamın kininden şüphe edemezsin.
Dahası sorgulayamazsın bunu...
O damarlarındaki kimyasal etkiyle düşüncesini savunmak için hazırda bekler her zaman...
Ama yüreğiyle konuştuğunda kin kusan dudaklar hiç bir zaman gerçeği itiraf edemez.

Söyledikleri yalan...
Söyledikleri kandırmaca...
Söyledikleri uydurmaca..

Bu aşk yalan!
Ruhum talan!
Sen var olan...
Ben yok olan...
Varlığında yok olmak dileğiyle...


Alıntı...